3 Ağustos 2012 Cuma

Falling

İnsanları anlamamaya devam ediyorum. Bunun için ekstra gösterdiğim bir çaba olmamasına rağmen hem de.
Yalanlar,kıskançlıklar,entrikalar ve çıkarcılıklarıyla ördükleri demirden bir zincirin ucunda sallandırmaya uğraşıyorlar beni.


Yalnızca çıkarları için yaşayan insanlardan nefret ediyorum. NEFRET EDİYORUM.
Hayatıma dahil olmaya uğraşıp,sonra kendilerine dönüşmem için upuzun vaazlar veren insanlardan tiksiniyorum.Kendim gibi birini bulamayacaksam eğer bir gün, yalnız kalmak istiyorum. Böyle bir düzenin içinde yapayalnız kalmak istiyorum.
Hissetmemek,düşünmemek. Yalnızca göğüs kafesimin içinde yanıp duran ve asla sönmeyecek o stabil ateşle barışmayı, bir okyanus gibi dingin yaşamayı istiyorum ben. 


Etrafımdaki herkes, "ben" olduğum için pes ediyor. Dikenlerim ve zehirli çiçeklerim onlar için o kadar yabancı ki. Onlar, kendi çıkarlarını yalandan bir süsle kaplayıp birbirlerine yedirirlerken, ben arkama bakmadan uzaklaşmak istiyorum yalnızca yalandan oluşmuş bu boktan yeryüzünden. Hiç kimse anlamıyor mu,hiç kimse göremiyor mu tüm bu olan biteni? Kendisine bile dürüst olamayan bir avuç zavallı olduğumuzu farkeden kimse yok mu buralarda? Yalnızca fiziksel özelliklerine bakarak, vücutsal ve ruhsal boşluklarını doldurmak için karşısındaki insana aşık olduğunu iddia eden, kendi pisliklerini başkalarına temizleterek dost olduğunu iddia eden, kafasındaki tüm kalıplaşmış düşüncelerini zorla boğazından sokarak bunun senin için iyi olduğuna karar veren ve iyi bir aile olduğunu iddia eden, üç kuruş daha fazla para kazanmak için kompleksine yenilip seni yerden yere vurarak hoca olduğunu iddia eden, otobüse dolmuşa bindiğinde sırf tipinden,dinlediğin müzikten hatta sadece yaptığın makyajdan dolayı duyduğun " cık cık " larla ve üzerine inen bakışlarla seni yargılayıp " insan " olduğunu iddia eden bu orospu çocuklarının yanında daha fazla yaşamak istemiyorum.


İnsanlar birbirlerini aldatıyor,yalan söylüyor,öldürüyor,en derin sırlarını siktiriboktan muhabbetlerinin mezesi yapıyor.


 Çok sıkıldım. Yapacak bir şey bulamamamla alakalı değil aslında bu. Böyle bir düzenin boktan bir halkası olmak istemiyorum. Bu zavallıların etrafında dönüp durmak istemiyorum. Sadece kendim gibi birine ihtiyacım var. Korktuğum suskunlukları beraber tamamlayacağım birine. O kadar ağır geliyor ki tek başıma 365 gün bu insanların suratını görmek. Sadece bir insan istiyorum, etiketinin (!) ne olduğu önemli olmayan, sadece aynı beynin kıvrımlarında farklı sessizlikleri tartışabildiğim.


Neden hayatta olduğumu düşünüyorum hala, neden bu yerden hala siktirip gitmediğimi. Neden bu düzene uymak zorunda kaldığımı. Kahrolası savaşma isteği,lanet bir inat bu başka bir şey değil. Diğerleri gibi pes etmeyeceğim ben, kendim olarak kalacağım. bir çocuk kitabı gibi. O tavşan deliğinden sonsuza dek düşmek olsa bile sonum. en azından gerçek mutluluğun tadına bakarken öleceğim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder