24 Eylül 2012 Pazartesi

Nightwing #2

Her şeyin üst üste denk geldiği zamanları o kadar seviyorum ki gerçekten.
Bir kere indirmiş bulunduk ya gardımızı, çekinmeyin, sağlı sollu girişin ruhumun ortasına lütfen. 
Öyle bir keyifsizlik ki bu, değil insanlardan uzaklaşmak, kendimden bile uzaklaşıyorum.
Öyle soğuk bir saldırganlık var ki. Bütün gün suratımın ortasına beton döşemişler gibi geziyorum.
Kimseye nedenini de anlatmıyorsun işte. Tüm sorular cevapsız. Daha ben bana nolduğunu bilemezken insanlara ne diyeceğim lan zaten? Kimin eline neden koz vereyim? İnsan dediğin, yakaladığı her zayıflığında orayı deşmek için elinden geleni yapan bir yaratık. İşte bu yüzden yalnızlık bu deliktekilerin en sadık dostu..

-  Öyle kötü zamanlamalara oynuyorum ki kartlarımı. Nasıl denk getiriyorum ben bile şaşırıyorum.

 Okul açıldı bok varmış gibi. Yani bıraksan temeline dinamit döşerim.
O kalabalık, o boş beyinler. Derslerden A alıp zeki olduğunu sanan bi avuç gerizekalıya katlanmaktan nefret ediyorum.Amcamdan para almaktan nefret ediyorum, onun bana bakmasından, kendi ayaklarımın üzerinde duracak parayı kazanamamaktan nefret ediyorum. Babamı özlüyorum. Sanki hiç bir şey yokmuş gibi davranıyorum. Sanki bir ruhum yokmuş ve kimse beni yaralayamazmış gibi. Duvarmışım gibi, soğuk, mesafeli.
Her şeye, herkese.

İnsan değilmişim gibi, kadın değilmişim gibi, bir kalbim yokmuş ve hiç kırılamazmış gibi..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder